Po wojnie, w latach 1945–1964 prowadził klasę fortepianu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie (od 1955 na stanowisku profesora nadzwyczajnego, od 1958 profesora zwyczajnego). W 1957 został kierownikiem katedry fortepianu, a w latach 1957–1963 pełnił funkcję prorektora. Do jego uczniów należała m.in. Regina Smendzianka. Brał także udział w pracach jury podczas wielu konkursów pianistycznych, m.in. Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie (1949, 1955, 1960), Międzynarodowego Konkursu im. Marguerite Long i Jacques’a Thibaud w Paryżu (1953, 1955, 1959, 1961) i Międzynarodowego Konkursu Muzycznego im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie (1958, 1962).Od 1938 był mężem Heleny z Zakrzewskich (1906–2003). Ich syn Piotr jest socjologiem.
Zmarł w Krakowie, spoczywa w alei zasłużonych na cmentarzu Rakowickim (kwatera LXVII-zach 2-2).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (28 kwietnia 1955) „za wybitne osiągnięcia artystyczne i zasługi w zorganizowaniu V Międzynarodowego Konkursu im.