Kazimierz Piotr Miłkowski (ur. w 1842, zm. po 1905) – szachista polski, mistrz Warszawy.
Życiorys Miłkowski pochodził z ziemi radomskiej. Po ukończeniu gimnazjum przeniósł się do Warszawy, gdzie przez pewien czas studiował w Szkole Głównej. Od połowy lat 80. XIX wieku próbował swoich sił w rywalizacji szachowej, nie były to jednak początki łatwe; przegrał m.in. w 1885 kilka pojedynków ze starszym od siebie literatem i pedagogiem Edwardem Siwińskim, którego nieuleczalna choroba zmuszała do gry "na ślepo". Z nieznanych powodów na około dziesięć lat Miłkowski opuścił Warszawę, prawdopodobnie przebywał za granicą.
Po powrocie do Warszawy w 1897 podjął pracę w Banku Polskim. Jako szachista prezentował już wówczas poziom nieporównywalnie wyższy, co znalazło niebawem potwierdzenie w trzecich mistrzostwach miasta rozegranych jesienią 1897. Miłkowski okazał się najlepszy w gronie 22 szachistów, zdobywając w 42 partiach 35 punkty; za rywali miał wielu znanych warszawskich graczy, m.in. Jana Kopczyńskiego, Jana Kleczyńskiego (syna), Jana Sobieszczańskiego. Tytuł mistrza Warszawy obronił w 1898.