Leopold I Sławny (niem.: Leopold I.; ur. 4 sierpnia 1290, zm. 28 lutego 1326) – książę z dynastii Habsburgów.
Leopold był synem księcia Austrii (a od 1298 króla Niemiec) Albrechta I Habsburga i Elżbiety Tyrolskiej. Podobnie jak jego brat Fryderyk III Piękny otrzymał imię nawiązujące do dynastii Babenbergów, która rządziła Austrią przed Habsburgami.
Po śmierci ojca (1308) i matki (1313) stał się jednym z najważniejszych przedstawicieli dynastii. Dążył do zdemaskowania zabójcy ojca i do zbliżenia z Luksemburgami. Uczestniczył we włoskiej wyprawie cesarza Henryka VII.
Po śmierci cesarza starał się, by tron niemiecki objął jego brat Fryderyk Piękny. Podczas elekcji 19–20 października 1314 wybrano na króla niemieckiego Ludwika Bawarskiego i Fryderyka Pięknego. Pomiędzy pretendentami doszło do wojny. Ludwika Bawarskiego poparli Szwajcarzy, którzy pokonali wojska habsburskie w bitwie pod Morgarten w 1315. Leopold spóźnił się na pole rozstrzygającej bitwy pod Müldorf (1322). Fryderyk Piękny przegrał bitwę i wraz z młodszym bratem Henrykiem dostał się do niewoli Ludwika Bawarskiego. Leopold starał się o uwolnienie braci. Prowadził także rozmowy z kurią papieską i dworem francuskim o francuskiej kandydaturze na tron niemiecki. Przy okazji Leopold chciał uzyskać dla siebie urząd wikariusza Rzeszy.