Od 1906 kontynuował studia śpiewacze u prof. Walerego Wysockiego, traktując je jako uzupełnienie wykształcenia ogólnego. Tu spotkał sławnych wówczas śpiewaków operowych, którzy zachęcali go do poświęcenia swojej przyszłości, karierze scenicznej. W latach 1906–1909 występował kilkakrotnie na koncertach np. w 1908 brał udział w amatorskim wystawieniu Verbum nobile Moniuszki, śpiewając partię barytonową Stacha. Tak zaczęła się podwójna praca Józefa Manna – kończył przygotowania do egzaminu sędziowskiego i jednocześnie zaczął uczyć się pierwszej roli operowej. Dyrektorem ówczesnego teatru lwowskiego był Ludwik Heller, zaś pierwszą towarzyszącą mu partnerką sceniczną była Jadwiga Dębicka. Debiutował 25 października 1909, zdobył uznanie publiczności, a ówcześni krytycy teatralni – Niewiadomski i Walter – na łamach lwowskiej „Gazety Porannej” podkreślali wielkie walory głosowe, wyraźną dykcję i piękną oraz szczerą grę sceniczną Józefa. W 1910, śpiewając tenorem, wystąpił w Aidzie Verdiego w roli Radamesa. Partnerowała mu Irena Hellerowa. Rozpoczął wielką karierę tenora. Z tego okresu pochodzą też, nagrywane we Lwowie, pierwsze płyty gramofonowe.