Toniczna trójakcentowa jest następująca strofa:
Rozwichrzonych nad polem grzyw dym kapie deszczu wymieniem koziem. Gorzki smak przypalonej krzywdy ma brunatny twych grud czarnoziem.
Wiersz toniczny Jasieńskiego oparty jest nie na rachubie wszystkich akcentów wyrazowych, ale na liczeniu skupień akcentowych (zestrojów ściągniętych)Wiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 105–112, .
Nad rzeczułką, cały w brzozach prócz wieży, póki chłody brzozom liści nie potną, klepie kościół kijankami pacierzy chłopską dolę, jak ta szmata wilgotną.
Jak widać, trójakcentowy wers Jasieńskiego mieści się często w formule 9(4+5) lub 11(4+4+3). Jednak podstawowa jest zasada toniczna, a nie sylabiczna, organizacji tekstu.
W białe noce, od rżysk i gumien, porośniętych i mchem i mgłą, pozbierałem tę pieśń, jak umiem i przynoszę skrwawioną i złą.
W podobny sposób swoje wiersze toniczne komponowała Kazimiera Iłłakowiczówna (Bajka o złej matce). Poeta eksperymentuje też z wierszem złożonym z monosylabWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, s. 98..
Szedł śnieg. Brał mróz. Biegł zbieg. W mróz wrósł. Z ust krew - as kier.