Łysa Góra – niewielkie niezalesione wzniesienie, w granicach administracyjnych miasta Błonie (północno-wschodnia część), położone na Równinie Łowicko-Błońskiej, na wschodniej krawędzi doliny rzeki Utraty.
Badania archeologiczne (z lat 1950–1951 oraz 1971) ujawniły tu istnienie grodziska wczesnośredniowiecznego z XIII wieku, a w głębszych warstwach pozostałości osadnictwa z VIII wieku. Grodzisko wznosi się ok. 10 metrów ponad otaczającymi je łąkami.
Grodzisko o kształcie owalnym (100 × 120 m) składało się z dwóch części: z wydzielonego stożka (8 × 18 × 8 m) oraz otaczającego go półkolistego majdanu. Stożek i majdan otaczały wały południowy, środkowy i północny oraz fosa. Wał południowy i fosa grodu na skutek prac rolniczych prawie nie zachowały się. Wały miały konstrukcję drewniano-ziemną. Przejście między stożkiem a drugą częścią grodu było możliwe prawdopodobnie poprzez zwodzony most nad fosą. Na majdanie odkopano pozostałości ceglanego budynku mieszkalnego, a w jego środku luźne fragmenty cegieł, ułamki naczyń z gliny oraz fragmenty szkliwionych dzbanów z białej glinki. Odnaleziono też pozostałości po warsztacie brązowniczym oraz relikty takie, jak bransolety, nożyce, klucze, groty strzał.