W 1923 powołano do życia Centralne Biuro Krajoznawstwa afiliowane przy Instytucie, które wydawało m.in. gazetę "Nasz kraj". Na wiosnę 1924 z inicjatywy IKB zwołano do Mińska I Wszechbiałoruski Zjazd Krajoznawczy.
Struktura i zadania Instytutu 8 sierpnia 1924 CKW i RKL BSRR dokonały zatwierdzenia statutu IKB. Według dokumentu Instytut miał się zajmować planowym i systematycznym badaniem języka białoruskiego, etnografii, historii, przyrody, gospodarki i ruchów społecznych na Białorusi, jak również nadzorować badania niższych rangą ośrodków. Jesienią 1924 roku III Zjazd CKW BSRR opowiedział się za przekształceniem IKB w instytucję naukową wzorowaną na Akademii Nauk. W tym okresie placówka dzieliła się już na 10 sekcji: Językoznawstwa Literatury Sztuki Historii i Archeologii Przyrodoznawstwa Gospodarki Pedagogiki Rolnictwa Medycyny Etnografii.
W składzie IKB działały komisje naukowe (m.in. słownikowa, dialektologiczna, ortograficzna, ruchu rewolucyjnego w Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, dzieł Lenina, ochrony zabytków kultury, bibliograficzna). Pierwszym dyrektorem IKB został Ściapan Niekraszewicz.