Na początku XX wieku Gross pracował w redakcji „Przeglądu Politycznego, Społecznego i Literackiego”, na początku XX wieku przeszedł do biura Sejmu Krajowego, wreszcie podjął pracę w Galicyjskiej Filii cesarsko-królewskiego Biura Korespondencyjnego. Jednocześnie aż do wybuchu I wojny światowej stale plasował się we lwowskiej czołówce szachowej. W 1904 został mistrzem Lwowa, okazując się najlepszym wśród siedmiu czołowych graczy miasta; wyprzedził m.in. Irzykowskiego, Ignacego Popiela oraz znanego później z gry w USA Oskara Chajesa. W tym samym roku Gross wygrał też imprezę Lwowskiego Klubu Szachistów, nazwaną umownie „turniejem czterech”, w pokonanym polu pozostawiając Irzykowskiego, Popiela i Kazimierza Weydlicha. W turnieju klubowym w 1912 zajął III miejsce, za Oskarem Piotrowskim i Adolfem Hauke-Bosakiem. W mistrzostwach Lwowa w 1914, do których przystąpił jako wiceprezes Lwowskiego Klubu Szachistów, Gross był trzeci za Piotrowskim i Popielem, a wyprzedził m.in. Henryka Zioło oraz debiutującego w dużej imprezie Mariana Steifera.