Wraz z jej redaktorem Arsenijem Pawlukiewiczem i byłym białogwardzistą Michaiłem Jakowlewem przygotował w 1927 zamach na posła ZSRR w Warszawie Piotra Wojkowa, do którego doszło 7 czerwca na Dworcu Głównym w Warszawie. Według relacji Borysa Kowerdy zastrzelenie Wojkowa było wykonaniem wyroku białych Rosjan za udział w zamordowaniu cara Mikołaja II i jego 16-osobowej rodziny. Moskwa ogłosiła zabójstwo na dworcu warszawskim „aktem wojny” i postawiła w stan gotowości bojowej Robotniczo-Chłopską Armię Czerwoną.
Kowerda został aresztowany i postawiony przed sądem w Warszawie. Bronili go znani wtedy adwokaci Paschalski, Andrejew, Niedzielski i Ettinger. W trakcie procesu opisał wspomnienia bezprawia i przemocy bolszewików z czasu dzieciństwa w Rosji. Zadeklarował, że chciał walczyć z bolszewizmem, ale odmówiono mu wizy do Rosji, więc zdecydował się zabić Wojkowa jako przedstawiciela „bolszewickiej bandy”. Kowerda został skazany na dożywotnie roboty (później zamienione na 15-letnie więzienie).