p16 | || || || || || || || || || || || || || || || × || × || × || × || ×

Kluczowe dla kodów Hamminga jest to, że każdy bit ma unikalną kombinację sprawdzających go bitów parzystości, np. tylko bit 12 jest sprawdzany przez parę p4 i p8. Ta unikalność pozwala korygować błędy pojedyncze. Tłumaczy to też, dlaczego błędy podwójne mogą być wykrywane, ale nie korygowane.

Kod Hamminga z dodatkowym bitem parzystości (SECDED) Kody Hamminga mają odległość równą 3, to znaczy, że mogą wykrywać i korygować błędy pojedyncze, ale błędy podwójne mogą być pomylone z błędem pojedynczym innego ciągu kodowego. Dzięki dodaniu dodatkowego bitu parzystości jest możliwe zwiększenie minimalnej odległości Hamminga do 4, co pozwala kodowi korygować błędy pojedyncze i w tym samym czasie wykrywać błędy podwójne. Bez korekcji kod może wykrywać błędy potrójne.

Ten system kodowania jest popularny w pamięciach komputerowych, jako SECDED (single error correction, double error detection).

Kod Hamminga (7,4) thumb|300px|Graficzne przedstawienie 4 bitów informacyjnych i trzech bitów parzystości W roku 1950 Hamming przedstawił kod