Ignacy Popiel (ur. 27 lipca 1863 w Drohobyczu, zm. 2 maja 1941) – polski szachista, czołowy gracz Galicji. Regularnie plasował się w czołówce turniejów rozgrywanych we Lwowie, uczestniczył też w silnie obsadzanych turniejach międzynarodowych, w tym kongresach Niemieckiego Związku Szachowego.

Życiorys Pochodził z rodziny arystokratycznej, legitymującej się tytułem hrabiowskim. Studiował prawo początkowo na uniwersytecie w Grazu, potem na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (1889-1892). Uzyskał uprawnienia notariusza.

W szachy grał od początku lat 80. XIX wieku. Grywał we Lwowie, potem w Krakowie, w drugiej połowie lat 80. w Wiedniu, gdzie w 1887 został wicemistrzem Glaser Schachgesellschaft. W tym klubie szachowym pełnił obowiązki bibliotekarza. W 1889 spróbował swoich sił w renomowanej imprezie międzynarodowej, zgłaszając akces do Kongresu Niemieckiego Związku Szachowego we Wrocławiu. Zajął dzielone III-IV miejsce w turnieju pobocznym "B". Krótki czas potem odwiedził Warszawę, rozgrywając kilka towarzyskich partii z czołowymi graczami miasta, jednak bez większych sukcesów;