Wieczorem 14 czerwca – o godz. 20 od konwoju odłączył się stawiacz min HMS „Welshman” i podążył z dużą prędkością na Maltę, gdzie wyładował wieziony ładunek. Tego dnia również od konwoju, wchodzącego w przesmyk pomiędzy Sycylią a wybrzeżem afrykańskim (półwyspem Bon), odłączyły się siły przykrycia (Force W), z uwagi na zbyt duże ryzyko dla dużych okrętów, i konwój dalej płynął sam, pod ochronę lotnictwa z Malty.

Bitwa pod Pantellerią W celu przechwycenia konwoju 14 czerwca wieczorem z Palermo wyszedł 7. Dywizjon Krążowników floty włoskiej pod dowództwem wiceadmirała Alberto da Zary w składzie dwóch lekkich krążowników i „Eugenio di Savoia” wraz z sześcioma niszczycielami z 10. i 14. Eskadry używa terminologii „flotylla”, lecz oryginalną nazwą włoską była Squadriglia – eskadra (por. np. Giorgio Giorgerini, La guerra italiana sul mare, Milano, 2001, s.371): „Alfredo Oriani”, „Ascari”, „Vincenzo Gioberti”, „Ugolino Vivaldi”, „Lanzerotto Malocello”, „Nicolò Zeno”. Niszczyciel musiał zostać w porcie z uwagi na awarię, podobnie „Vincenzo Gioberti” i „Nicolò Zeno” musiały powrócić z tej przyczyny do bazy. W celu wzmocnienia zespołu, dołączył do niego jednak silnie uzbrojony niszczyciel „Premuda” z Trapani. Według wspomnień adm.