Na przełomie stuleci ważnym krokiem w rozwoju sieci czujnikowych był program agencji DARPA o nazwie SensIT. Położono w nim nacisk na podniesienie poziomu zaawansowania sieci, zdolność do dynamicznej i automatycznej reorganizacji w wypadku zmiany ilości i położenia węzłów sieci oraz zwiększenie sprawności przetwarzania danych w jej ramach.
Nowe technologie (na przykład mikroukłady elektromechaniczne) pozwalają na miniaturyzację, zwiększenie wydajności, a zarazem obniżenie kosztów produkcji, czujników i – co za tym idzie – rozpowszechnienie sieci czujnikowych. Wiele firm (między innymi Ember, Echelon, Sensoria) oferuje gotowe urządzenia, wyposażone w czujniki, mikrokontrolery oraz urządzenia nadawczo-odbiorcze.
W związku z rozpowszechnieniem urządzeń bezprzewodowych (telefonów komórkowych, odbiorników GPS) oraz popularyzacją dostępu do internetu, bezprzewodowe sieci czujnikowe mogą obecnie korzystać ze zróżnicowanych rozwiązań komunikacyjnych, dopasowanych do ich przeznaczenia.