Szczególny nacisk kładzie się na badania samotności u dzieci i młodzieży, z uwagi na potencjalnie długotrwałe skutki. Badania brytyjskie z 2009 roku obejmujące 300 dzieci w wieku 5–13 lat wskazują, że samotne dzieci częściej wyrastały na depresyjnych nastolatków i miały zaburzenia snu. Badania belgijskie pokazują zaś, że dzieci czujące się samotnie w towarzystwie równieśników częściej są nieśmiałe, padają ofiarą przemocy, czy popadały w depresję.
Badania na grupach dzieci i młodzieży pokazują, że samotność wynika czasem z braku umiejętności społecznych, co może zostać skorygowane. Inną wyróżnioną grupę stanowiły dzieci, które mimo posiadanych umiejętości społecznych miały negatywny obraz samych siebie, środowiska społecznego i relacji. Inaczej postrzegają one interakcje społeczne, nawet te które wydają się pozytywne (np. zaproszenie ich na przyjęcie interpretują jako zaproszenie z obowiązku). Podobnie reagowała młodzież w wieku studenckim. Mimo takich samych zachowań jak nieosamotnieni rówieśnicy, oceniali swoje zachowania bardziej negatywnie.