Badania przeprowadzone przez Duke University w USA w latach 1985–2004 wskazują, że trzykrotnie wzrosła liczba osób deklarujących brak ani jednego bliskiego powiernika. Badania przeprowadzane w Europie, np. przez Durham University w latach 2006–2014, pokazują, że liczba osób samotnych jest względnie stała i wynosi 15–20%. Różnice mogą jednak wynikać z różnych narzędzi badawczych. W dużych badaniach europejskich najczęściej stosuje się ogólniejszą skalę de Jong-Giervelda, niż dokładniejszą w badaniach chronicznej samotności zrewidowaną skalą samotności UCLA.
Zapobieganie i zwalczanie Badania porównawcze 20 wybranych programów interwencji terapetycznych wykazały, że w zasadzie każda metoda (podzielono je na 4 grupy: programy mające poprawić umiejętności społeczne osób samotnych, programy zwiększające wsparcie społeczne, programy stwarzające lepsze warunki do interakcji społecznych, psychoterapia poznawczo-behawioralna CBT) przynosi rezultaty, ale terapia CBT była z nich najskuteczniejsza. Jednak w przypadku dzieci i młodzieży wymaga ona zaangażowania również rodziców i opiekunów.