W styczniu 1904 został wybrany wiceprezesem lwowskiego Towarzystwa uczestników powstania 1863. Uczestniczył w pracach organizacyjnych Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego. Od lutego 1911 kierował Związkiem Organizacji Narodowych, a od 1913 Klubem Narodowym we Lwowie. Do śmierci był prezesem Towarzystwa „Miejskie Ochronki Chrześcijańskie”. 23 stycznia 1912 został wybrany prezesem Towarzystwa Weteranów z roku 1863 we Lwowie. Według stanu z 1914 był prezesem sekcji balneoprzemysłowej Krajowego Związku Zdrojowisk i Uzdrowisk we Lwowie.
W marcu 1920 był członkiem Komitetu dla Poparcia Fundacji im. Romana Dmowskiego. 5 sierpnia 1921 otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. W 1923 otrzymał tytuł honorowego doktora prawa Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie (wyróżniony wówczas w gronie siedmiu weteranów powstania styczniowego). Przemawiał na pogrzebie polskiego prawnika i posła Tadeusza Skałkowskiego.
Został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie (w tym samym miejscu spoczęli jego żona Kamila z domu Lewicka, żyjąca w latach 1849-1927, oraz Stanisław Szachowski).