Ulica Wólczańska w Łodzi – łódzka ulica długości ponad 4200 metrów, łącząca ulice Adama Próchnika i Pabianicką. Rozpoczyna się w Centrum (dzielnica Śródmieście), a kończy na Górniaku (Górna). Na początkowym odcinku równolegle do niej przebiegają aleja Kościuszki oraz ulica Gdańska. Ulica ma 265 numerów.
Historia Ulica powstała biorąc nazwę od wsi rządowej Wólka położonej nad Jasieniem. Regulację ulicy przeprowadzono w latach 1824–1828 podczas tworzenia osady przemysłowej, przeznaczonej pod osiedlenie tkaczy lnu i bawełny, którą nazwano Łódka. Pierwotnie zaczynała się od ulicy Cegielnianej (ob. ul. Stanisława Więckowskiego) i prowadziła na południe w kierunku Wólki. Rozkwit przeżyła pod koniec XIX wieku, kiedy pojawiły się przy niej fabryki, a z nimi siedziby przemysłowców.
W 1826 nazywała się Wólska. W 1915 roku zgermanizowano ją na Spinnlinie. W II połowie XIX wieku i w latach 1918–1940 występowała jako Wólczańska. Ta nazwa, podobnie jak Wólska, była wciąż związana z wsią Wólka. W latach 1940–1945 funkcjonowała znów zniemczona nazwa Spinnlinie. W 1945 roku przywrócono nazwę Wólczańska.