– japoński lekarz neurochirurg.
Urodził się w Kobe w rodzinie o wielowiekowej tradycji lekarskiej, mającej korzenie w Nagasaki. Jego przodkiem był Chinzan Narabayashi, który nauczył się zachodniej medycyny od holenderskich lekarzy w Dejimie w XVII wieku. Hirotarō studiował na uczelni medycznej w Tokio, gdzie w 1946 otrzymał dyplom lekarza, a w 1955 tytuł doktorski. W tym samym roku został profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Neuropsychiatrii Szkoły Medycznej Uniwersytetu Juntendo w Tokio. W 1964 został profesorem zwyczajnym, a od 1968 do 1988 piastował funkcje profesora i szefa Wydziału Neurologii na tymże uniwersytecie.
Mimo że początkowo chciał być neuropsychiatrą, wkrótce dokonał istotnych dokonań na polu neurochirurgii i jest pamiętany jako jeden z pionierów neurochirurgii stereotaktycznej, zwłaszcza w leczeniu choroby Parkinsona. W 1949 skonstruował ramę i urządzenie stereoaktyczne, opierając się na tych zastosowanych przez Victora Horsleya i Roberta H. Clarke'a, zainspirowany doświadczeniami nauczyciela Teizo Ogawy. W 1951 wykonał pierwszy zabieg stereotaktyczny, polegający na pallidotomii (celowym uszkodzeniu gałki bladej) u dziecka z atetozą i dwa lata później opublikował swoje wyniki.