thumb|240px|Wyspy Boromejskie (aut. Jean du Bois, I poł. XIX w.) Wyspy Boromejskie (wł. Isole Borromee) – archipelag pięciu niewielkich wysp, zlokalizowanych na jeziorze Maggiore w Piemoncie w północnych Włoszech (prowincja Cusio Ossola).

Nazwa pochodzi od nazwiska książęcego rodu Borromeo (pl. Boromeuszy), którzy władają wyspami od XIV wieku do obecnych czasów.

W skład archipelagu wchodzą następujące wyspy:

Isola Bella – o powierzchni 6,4 ha, w 2001 zamieszkana przez 36 osób; do roku 1632 skalna wyspa z niewielką osadą rybacką, zwana Wyspą Dolną. W roku 1632 hrabia Karol III rozpoczął budowę barokowego pałacu dla swojej żony Izabeli d'Adda. Projekt opracował Angelo Crivelli. Pałac jest znany z licznych sallae terenae o ścianach zdobionych muszlami, koralem i otoczakami. W latach 1620–1671 rodzina Borromeo zbudowała całość założenia nadając wyspie kształt statku. Wyspa posiada liczne ogrody wokół pałacu. W "części rufowej wyspy-statku" znajdują się ogrody włoskie – tarasowe z rzadkimi gatunkami cytrusów i palm, pawilonami herbacianymi, rzeźbami i fontannami. Główną oś kompozycyjną stanowi posąg Amora na Jednorożcu na szczycie tarasów. W ogrodach od XVII wieku hodowane są białe pawie i gołębie. Nazwa wyspy wbrew pozorom nie pochodzi od piękna wyspy ("bella" – wł. "piękna"), ale od imienia Izabeli.