Fonetyka zachowanie zbitki literowej *str, np. wóstry (górnołuż. wótry, dolnołuż. wótšy, pol. ostry), sostra (górnołuż. sotra, dolnołuż. sotša, pol. siostra) zachowanie zębowej wymowy twardego *l (wymowa ł jako twarde l, tzw. "l kresowe") przejście zbitek *pŕ oraz kŕ na (p)ć i sć, np. (p)ći (górnołuż. při, dolnołuż. pśi, pol. przy), sćidło (górnołuż. křidło, dolnołuż. kśidło), zbitka *tŕ przeszła w dolnołużyckim w [ć] (w ortografii też: tś). refleks zgłoskotwórczego r jako er: np. sterkać (górnołuż. storkać, dolnołuż. starkaś), kercma (górnołuż. korčma, dolnołuż. kjarcma)
To, czym dialekt różni się przede wszystkim od górnołużyckiego to: zachowanie u w czasownikach na *-nǫti (np. kopnuć, padnuć – kopnąć, padnąć) dolnołużycki typ "ó-towania" (ó stoi – pod akcentem – po b, p, m, w, ch, k, g, np. kół - ale: kopać, góra - ale: gowno;