Historia języka Sanskryt jest językiem grupy satemowej – ś, podobnie jak w języku polskim s odpowiada w nim zachodnioeuropejskim spółgłoskom tylnojęzykowym. Jeśli grupa satem jest grupą genetyczną, oznacza to, że polski jest bliżej spokrewniony z sanskrytem niż np. z niemieckim czy francuskim.
Przykładowe słowa: polski sanskryt angielski łacina sto matka(st.pol.macierz bądź mać) brat być/jest dwa trzy
Istnieją co najmniej trzy odmiany sanskrytu: sanskryt wedyjski – ok. XV–VII w. przed Chr. był używany jako jedyny język; występuje m.in. w Wedach; sanskryt klasyczny – z okresu kiedy był używany głównie przez warstwy wykształcone, czyli warny bramińską i rycerską (kszatrija), często jako drugi język; w wersji skodyfikowanej (uporządkowanej) przez Paniniego (IV w. p.n.e.); jest to właściwy język kultury indyjskiej, "łacina Indii", używany aż do czasów nowożytnych, kiedy pojawiła się nazwa sanskryt; sanskryt poklasyczny mieszany (), w którym występują elementy (lub wpływy) starożytnych języków ludowych, mówionych języków Indii, prakrytów i palijskiego;