Po zajęciu wschodnich terenów Polski przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 udał się do Witebska, gdzie pracował jako robotnik w fabryce im. Kaganowicza. Równolegle w latach 1939-1943 był członkiem i sekretarzem zarządu Związku Zawodowego Przemysłu Mącznego. Po napaści Niemiec na ZSRR w 1941 został ewakuowany w rejon czelabiński na Uralu. W czerwcu 1943 wstąpił do formowanych na terenie ZSRR Polskich Sił Zbrojnych. Został przydzielony do 1 zapasowego pułku piechoty 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, gdzie został zastępcą dowódcy batalionu ds. polityczno-wychowawczych. 15 sierpnia 1943 rozkazem dowódcy 1 Korpusu PSZ w ZSRR został mianowany chorążym w korpusie oficerów polityczno-wychowawczych. Od jesieni 1943 instruktor polityczno-wychowawczy 1 zapasowego pułku piechoty, a od listopada 1943 instruktor sekcji polityczno-wychowawczej 6 pułku piechoty 2 Dywizji Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego. Od maja 1944 instruktor Wydziału Polityczno-Wychowawczego 2 DP im. Dąbrowskiego. W tym okresie ukończył Dywizyjny Kurs Dowódców Batalionu i Pułku. Latem 1944 przeszedł szlak bojowy 2 DP od Bugu do Lublina. W sierpniu 1944 przeszedł na stanowisko starszego instruktora polityczno-wychowawczego Kwatermistrzostwa 1 Armii WP, a w listopadzie został zastępcą szefa wydziału polityczno-wychowawczego Kwatermistrzostwa.