Brał udział w forsowaniu rzeki na południe od Rothenburga oraz w walkach na kierunku Budziszyn i Drezno. W dniach 25 kwietnia – 6 maja 1945 8 Dywizja Piechoty brała udział w likwidacji wojsk niemieckich pod Budziszynem i zakończyła swój szlak bojowy biorąc udział w operacji praskiej.
Po zakończeniu wojny objął w czerwcu 1945 funkcję zastępcy dowódcy Okręgu Wojskowego nr V w Krakowie do spraw polityczno-wychowawczych. 31 października 1945 wyznaczony został na stanowisko zastępcy szefa Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego WP. W kwietniu 1946 został pierwszym zastępcą szefa Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego i szefem Oddziału II Propagandy, a w lipcu 1946 zastępcą dyrektora Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego do spraw polityczno-wychowawczych. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 17 grudnia 1946 został mianowany na stopień generała brygady. W latach 1947–1952 był posłem na Sejm Ustawodawczy. Od grudnia 1947 był szefem GZP-W WP, jednak już w październiku 1948 został odwołany z tej funkcji i przeniesiony w stan nieczynny, a w grudniu 1949 przeniesiony do rezerwy.