Świątynia Nieba, także Ołtarz Nieba, Tian Tan (trad. chin. 天壇, chin. upr. 天坛, pinyin Tiāntán) – kompleks sakralnych budowli taoistycznych w południowo-wschodniej części centralnego Pekinu, w Chinach. Kompleks był odwiedzany przez cesarzy Chin z dynastii Ming i Qing w czasie corocznych ceremonii, w czasie których modlono się do Nieba o obfite plony rolne. Uważana jest za świątynię taoistyczną, ale chińska wiara w Niebo, popularna szczególnie wśród panujących dynastii, występowała przed powstaniem taoizmu. Cały kompleks został wpisany w 1998 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Historia Kompleks świątynny, początkowo nazywany Świątynią Nieba i Ziemi, został wzniesiony między 1406 a 1420 rokiem, w czasie panowania cesarza Yongle. Ten sam monarcha wzniósł także pekińskie Zakazane Miasto. Za panowania cesarza Jiajing (1521–1566) kompleks powiększono i zmieniono jego nazwę na obecnie używaną – Świątynia Nieba. Cesarz Jiajing wzniósł również trzy inne ważne świątynie w Pekinie – Świątynię Słońca (日坛) na wschodzie, Świątynię Księżyca (月坛) na zachodzie oraz Świątynię Ziemi (地坛) na północy.