Marka duńska (duń. mark penninge) – dawna waluta duńska używana do 1873 roku.
Pierwsze duńskie monety (fenigi) zaczęto bić w X wieku. Główną jednostką wagi w ówczesnej Danii, której użyto do bicia monet, była marka (ważąca 216 gramów). Ponieważ z jednej marki wybijano określoną ilość fenigów, marka, podobnie jak polska grzywna, stała się jednostką walutową.
Za panowania Kanuta Wielkiego (1018–1035) obowiązywała stopa mennicza, według której z jednej marki wybijano 240 fenigów. W 1282 roku marka fenigów zawierała już tylko 1/5 marki czystego srebra (czyli około 43 gramy).
Od połowy XIV wieku fenigi zaczęto bić z miedzi, natomiast ze srebra bito witeny, szylingi i szóstaki. Za panowania królowej Małgorzaty I ustalił się system, w którym marka była równa 192 fenigi, 48 witenów lub 16 szylingów. Marka jako moneta pojawiła się w 1523 roku – zawierała wówczas 9.15 gramów czystego srebra.