Mikałaj Szkialonak, biał. Мікалай Шкялёнак (ur. w 1899 w Piekocinie w powiecie dziśnieńskim w guberni wileńskiej, zm. w 1946 lub 1947 prawdopodobnie w Mińsku) – białoruski emigracyjny publicysta i pisarz historyczny, dziennikarz i polityk narodowy, wiceprzewodniczący Białoruskiej Centralnej Rady w latach 1943–1944
Życiorys W 1932 r. ukończył prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Podczas studiów był jednym z twórców i przywódców białoruskiej organizacji studenckiej „Скарынія”. Redagował jej pismo „Студэнцкая думка”. Kierował też sportowym oddziałem Stowarzyszenia Białoruskich Organizacji Studenckich z siedzibą w Pradze. Pracował jako adwokat w Wilnie. Od 1934 r. zasiadał w kierownictwie Białoruskiego Instytutu Gospodarki i Kultury. W 1935 r. wszedł w skład prezydium Białoruskiego Komitetu Narodowego w Wilnie. W 1936 r. związał się z grupą polityczną o charakterze chadecko-narodowym skupioną wokół księdza Wincenta Hadleŭskiego, współtworząc Białoruski Front Narodowy. Pracował w redakcji jego organu prasowego „Беларускі фронт”. Był autorem artykułów i książek dotyczących historii Białorusi. Odbył służbę wojskową w Wojsku Polskim. W czerwcu 1940 r. wraz z ks. W. Hadleŭskim przybył do Warszawy, a stamtąd został skierowany do Berlina, gdzie wszedł w skład redakcji pisma „Раніца” (od marca 1942 r.