Ogromna pojemność jednego transpondera satelitarnego, sięgająca 34 Mbit/s, daje ogromne możliwości przesyłania danych do użytkownika. Biorąc pod uwagę, że obecnie wokół Ziemi krąży około 170 satelitów geostacjonarnych, świadczących usługi komercyjne, a w ciągu najbliższych 15 lat planuje się wystrzelenie kolejnych 1700 sztuk, to pojemność satelitarnego systemu transmisji danych wydaje się imponująca. Z punktu widzenia użytkownika, do korzystania z Internetu za pomocą łączności satelitarnej, niezbędny jest niestety kanał uplink, który umożliwia zamawianie danych, antena satelitarna i karta DVB/MPEG-2 wbudowana w komputer klasy PC. Wielkość czaszy anteny uzależniona jest od położenia użytkownika względem satelity (dla Polski wystarczy mała antena o średnicy 60 cm).
Protokoły transmisji danych Protokoły w sieci Very Small Aperture Terminal Nadajnik współpracuje z komputerami użytkowników za pośrednictwem standardowego kontrolera komunikacyjnego, który odczytuje i ustawia właściwe stany logiczne na liniach sterujących interfejsów RS-232C oraz dokonuje konwersji formatu wymienianych danych. Informacje dostarczane do przekazania są ramkowane zgodnie z wymaganiami protokołu HDLC i przesyłane do punktu przeznaczenia w sposób określony protokołem ALOHA.