W roku 1714 Elektor Jerzy-Ludwik-Jerzy I Hanowerski zasiadł na tronie Brytyjskim. Dotąd państwa te nie miały ze sobą właściwie nic wspólnego. Jeszcze w 1702 roku do Anglii jako poseł Hanoweru przybył Ernst August von Platen-Hallermund.
Niemieccy ministrowie Elektora-Króla Jerzego tacy jak Andreas Gottlieb von Bernstorff i Roberthon pomagali królowi-elektorowi spleść hanowerską i brytyjską politykę w jedną całość. Jednak takie działania jak używanie floty brytyjskiej do realizacji celów hanowerskiej polityki; jak manewry odstraszające wobec Rosjan na Bałtyku w latach 1719, 1720 i 1721, budziły zdecydowany sprzeciw Brytyjskich parlamentarzystów. Jeden z nich Robert Walpole w latach 1717–1721 stoczył z Bernstorffem prawdziwą zimną wojnę o wpływy.
Brytyjczycy specjalnie uchwalili ze strachu przed Bernstorffem ustawę Enlistment in Foreign Service Act (1713) zwaną w skrócie Foreign Act, która stwierdzała, że ministrem w Wielkiej Brytanii może być tylko Brytyjczyk. jeszcze William Pitt, 1. hrabia Chatham tropił wszelkie przejawy poświęcania interesów brytyjskich dla interesów "podławego Elektoratu" Hanowerskiego.