Pod koniec XIX wieku francuski podróżnik Victor Guérin opisał Kafr Jasif jako dużą wioskę z 600 mieszkańcami muzułmańskimi i chrześcijańskimi. W wyniku I wojny światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków. W 1925 roku Kafr Jasif otrzymało status samorządu lokalnego. Podczas arabskiego powstania w Palestynie (1936–1939) w lutym 1939 roku do miejscowości wkroczyli brytyjscy żołnierzy. Mieszkańców oskarżono o napaść na brytyjskiego żołnierza i przeprowadzono brutalną akcję pacyfikacyjną. Spalono wówczas 70 domów, a kolejnych 40 wysadzono. Gdy rok później okazało się, że napastnicy nie pochodzili z Kafr Jasif, Brytyjczycy w ramach przeprosin wybudowali tutejszy ratusz miejski i szkołę. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 w sprawie podziału Palestyny przyznawała ten rejon państwu arabskiemu. Podczas wojny domowej w Palestynie na początku 1948 roku do miejscowości wkroczyły siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całym obszarze Galilei. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej Izraelczycy przeprowadzili w tym rejonie operację Dekel, i 10 lipca 1948 roku bez walki zajęli Kafr Jasif. W odróżnieniu od wielu arabskich wiosek w Galilei, Izraelczycy nie wysiedlili mieszkańców Kafr Jasif.