W 1896 został współzałożycielem Mazurskiej Partii Ludowej. W swojej drukarni wydawał jej główny organ prasowy, "Gazetę Ludową" w nakładzie 2 000 egzemplarzy. Był jej redaktorem. Wokół gazety zawiązał się komitet wyborczy, który prowadził agitację na rzecz polskich posłów. W związku z tym, a dokładnie za artykuł Kościół ewangelicko-polski i ludność jego w państwie niemieckim, Bahrkemu groził proces prasowy i kara pozbawienia wolności. Zagrożony tym w 1898 opuścił Mazury. Po przedostaniu się do Królestwa Polskiego skorzystał ze wsparcia Tomasza Teodora Jeża i ponownie Stanisława Kłobukowskiego, a w Galicji pomógł mu Karol Lewakowski, prezes Małopolskiego Stronnictwa Ludowego. W drodze do Szwajcarii został zatrzymany w Strassburgu na podstawie listu gończego, w wyniku czego stanął przed sądem w Ełku za rzekome przywłaszczenie drukarni. Został uniewinniony i w 1904 wyemigrował na stałe do Stanów Zjednoczonych, gdzie podjął pracę w redagowanym przez Antoniego Paryskiego czasopiśmie Ameryka – Echo. Nie ustalono daty jego śmierci.