Suttavibhanga (pāli: -vibhaṅga; pol.: „opis reguł”) – jest pierwszą księgą Vinaya Pitaka szkoły therawady. Jest komentarzem na temat reguł (pāli: Patimokkha) mnisiej społeczności (pāli: saṅgha, संघ; skr.: saṃgha, संघ). Każda zasada jest w tekście poprzedzona historią opowiadającą, w jaki sposób Budda ją ustanowił. Po opisie reguły następują są wyjaśnienia. Czasem dołączane są dalsze historie funkcjonujące jako „precedensy”. Całość podzielona jest na dwie części, zawierające odpowiednio reguły dla mnichów i dla mniszek.
Reguły dla mnichów są sklasyfikowane następująco:
4 reguły, których naruszenie powoduje wydalenie ze społeczności (pāli: saṅgha, संघ; skr.: saṃgha, संघ). Tradycyjnie rozumie się to tak, że osoba, która złamała regułę, nie może już być mnichem w swoim obecnym życiu, ale w większości wypadków może zostać nowicjuszem.
Aktywność seksualna. Słowa wprowadzenia zawierają trochę niepowiązanego z tematem materiału. M.in. zawarta jest tu historia opowiadająca o tym, jak Śariputra spytał Buddę o to, które z nauk poprzednich Buddów przetrwały najdłużej i dlaczego. Budda odpowiedział, że nauki tych Buddów, którzy przekazywali teksty i zasady dotyczące moralnej dyscypliny.