Wasilij Michajłowicz Zarubin, (ur. 1894, zm. 1974.) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych (Czeka, OGPU, NKWD, MGB), w 1940 roku pełnomocnik operacyjny w obozie kozielskim dla polskich jeńców wojennych, w latach 1941–1944 szef rezydentury radzieckiego wywiadu w Waszyngtonie, generał major (od 1945 roku).
Życiorys Młodość i początek kariery Urodzony i wychowany na Tagance w Moskwie, syn kolejarza. W wieku 14 lat, po zakończeniu dwóch klas szkoły, został pomocnikiem w firmie handlowej Łyżyna, potem kancelistą, jednocześnie kontynuował naukę.
W latach 1914–1917 walczył na Froncie Zachodnim, za antywojenną agitację skierowany do batalionu karnego, podczas walk był ranny. Brał udział w wojnie domowej w Rosji w szeregach Armii Czerwonej. Od 1918 roku w partii bolszewickiej.
Wywiad zagraniczny Od 1920 w Czeka, początkowo w Departamencie Gospodarczym. W 1923 został naczelnikiem wydziału ekonomicznego OGPU we Władywostoku, gdzie organizował zwalczanie przemytu narkotyków i broni z Europy do Republiki Chińskiej. W 1925 został przeniesiony do wywiadu – spędził za granicą w sumie 25 lat, z czego 16 lat przebywał jako nielegalny agent w wielu krajach, od 1927 razem z żoną Jelizawietą. Były to m.in.