Dalsze badania doprowadziły Kleinerta do skonstruowania matematycznej metody umożliwiającej przekształcenie rozbieżnych szeregów potęgowych słabego sprzężenia w zbieżne szeregi silnego sprzężenia. W chwili obecnej ta tzw. metoda wariacyjna rachunku zaburzeń przewiduje wyniki, w postaci wykładników krytycznych obserwowanych blisko przejść fazowych drugiego rodzaju, które najtrafniej odzwierciedlają dane doświadczalne. Potwierdzają to dane uzyskane m.in. z eksperymentów z nadciekłym helemLipa J.A., "Specific heat of liquid helium in zero gravity very near the lambda point", Physical Review B 68, 174518 (2003).
W ramach kwantowej teorii pól kwarków odkrył pochodzenieKleinert H., "Bilocal Form Factors and Regge Couplings", Nucl. Physics B65, 77 (1973) algebry Reggea residuów, której istnienie było domniemane przez N. Cabibbo, L. Horwitza i Y. Ne'emana (strona 232 wNe'eman Y., Reddy V.T.N., "Universality in the Algebra of Vertex Strengths as Generated by Bilocal Currents", Nucl. Phys. B 84, 221-233 (1981)).
Wspólnie z K.