Tak, masz rację – powiedział na to – drzewca i pokrowce zostały, ale płachty ja sam, własnymi rękami, pakowałem w największym sekrecie do pułkownikowskiego furgonu. Furgony zostały po tamtej stronie gór i na pewno już wpadły w łapy Hiszpanów... Osłupiałem. Zdałem sobie sprawę z konsekwencji, jakie mogą spaść na cały pułk, który w takiej sytuacji może zostać rozwiązany, a my – lansjerzy – niezależnie od tego, jacy dzielni jesteśmy, możemy być na przyszłość pozbawieni wszelkich zaszczytów i nagród”Tłumaczenie z Caroline Miley..
To była prawda, pułk utracił swe sztandary, a stało się to wbrew ścisłym rozkazom, zgodnie z którymi sztandary miały zostać w bezpiecznym miejscu na tyłach. W rezultacie pułk nie został – mimo rekomendacji samego Joachim Murata – zaliczony do Gwardii Cesarskiej i nigdy nie zyskał prawa do nowych sztandarów.
W swym sprawozdaniu z akcji dowódca hiszpański hrabia Cartaojal napisał 29 marca (co zostało opublikowane w hiszpańskich gazetach 1 kwietnia) o stratach poniesionych przez lansjerów:
„98 ludzi, w tym jeńców i 3 oficerów, a nadto sztandar, konie, lance i ekwipunek”.
A w późniejszej nocie do Najwyższej Junty Sewillii dodał:
„W Los Yebanes wzięto jeszcze dwa sztandary polskiego pułku, które znaleźliśmy przy poległym w bitwie oficerze”Oba cytaty za Luisem Sorando Muzásem..