Ta druga hipoteza pasowałaby do wizerunku Caboclos de Aruanda – mieszkańców puszczy, czerpiących z ducha zmarłego rdzennego Amerykaniana i z kultury rodem z okolic Luandy, stolicy Angoli, oraz do synkretycznej (z chrześcijaństwem) religii Candomble de Caboclo, zwanej też Candomble Bantu, a składającej się w ogólności z Candomble Congo (ludów BaKongo i Cabinda, mówiących językiem kiKongo) i Candomble Angola (ludów: BaMbundu, mowiącego językiem kiMbundu i OwiMbundu, mówiącego językiem uMbundu), niestety jednocześnie hipoteza ta spotyka się z krytyką: najstarsi mieszkańcy Santo Amaro pamiętają Maculêlê jako coś podobnego do, ale odrębnego od Cucumbi.
Dziś taniec Maculelê jest częścią spuścizny brazylijskiej przekazywanej światu przez mistrzów Capoeira (słowo z grupy j. Tupi-Guarani, sztuka wywodząca się m.in. z gry N'golo – obecnej w Namibii, Angoli i Demokratycznej Republice Kongo u różnych ludów m.in. Mucupes, Mucubais, Cuanhamas, Himba, podczas ceremonii inicjacji dziewcząt, zwanej Efundula lub Ohango, tańca Bassula z luandańskej wyspy Ilha de Cabo czyli Ilha de Luanda, z Kabanguli, zw. też Kamangula, oraz z Mbundu tańca Batuque w rytm dużych bębnów), Samba de Roda (słowo „semba” wywodzi się z j.