Sytuacja zmieniła się w połowie trzeciego wieku, gdy w okresie jiaping (嘉平) w Epoce Trzech Królestw do Chin przybył mnich Dharmakala (skr. Dharmakāla) ze środkowych Indii. Wtedy po raz pierwszy mnisi i mniszki zostali prawidłowo zaordynowani. Przetłumaczył on część Mahāsāṅghika-vinaya jako Sengqi jiexin (Istota wskazań mahasanghików) i która była od tej pory wykorzystywana podczas formalnej ordynacji. Dharmakala uznał, że chińska sangha nie jest jeszcze gotowa na przyjęcie całej Winai.
Dharmakala przekazał tłumaczenie innych fragmentów swoim znajomym mnichom indyjskim. Żadne z tych tłumaczeń się nie zachowało. Tym niemniej ordynacje odbywały się formalnie poprawnie, o czym świadczy VI-wieczny zbiór biografii mnichów Gaoseng chuan. X-wieczna historia buddyjskich praktyk Da Song sengshi lüe (Skrócona historia sanghi w [okresie] Song) zawiera informacje, że źródłem dla chińskich praktyk proceduralnych była Dharmaguptaka karmavācanā przetłumaczona jako Tanwu jiemo przez partyjskiego mnicha Tandiego w 255 r. Według (...)Sengshi lüe tekst ten był kombinacją Sengqi jiexin i Tanwu jiemo, co umożliwiło buddyjskim duchownym po raz pierwszy przyjąć wskazaniaYifa. The Origins of Buddhist Monastic Codes in China. s. 4..