Członek egzekutywy Ukraińskiego Komitetu Pomocy Bezrobotnym i Ubogim i Rady Towarzystwa Studiów nad Bezrobociem. Przedstawiciel ukraińskiej spółdzielczości na międzynarodowych zjazdach ruchu spółdzielczego.

Był senatorem III i IV kadencji (w IV kadencji z nominacji Prezydenta RP), a w latach 1935–1938 wiceprezesem Ukraińskiej Reprezentacji Parlamentarnej.

Po agresji ZSRR na Polskę i okupacji Lwowa przez Armię Czerwoną kierował spółdzielnią Narodna Torhiwla do jej likwidacji przez władze sowieckie w grudniu 1939.

Po ataku III Rzeszy na ZSRR i okupacji Lwowa przez Wehrmacht proponowano mu funkcję ministra gospodarki w rządzie Jarosława Stećki, propozycji nie przyjął. W lipcu 1941 objął ponownie stanowisko prezesa odtworzonego pod okupacją niemiecką Związku Rewizyjnego Spółdzielni Ukraińskich i przewodniczącego Rady Nadzorczej odtworzonego Krajowego Związku Mleczarskiego „Masłosojuz”. Kierował spółdzielczością ukraińską na terenie dystryktu Galicja Generalnego Gubernatorstwa. W sierpniu 1943 członek Rady Przybocznej powołanej przez starostę miejskiego LwowaObok Marcelego Chlamtacza, Aleksandra Czołowskiego, Leopolda Tesznara, Dominika Moszoro i Hipolita Łukasiewicza – ze strony polskiej i Stepana Bilaka, Iwana Giży, Osypa Holinatego i Jurija Polanskiego – ze strony ukraińskiej.