W 1919 rozpoczął naukę w Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym im. Św. Anny w Krakowie, którą kontynuował po przeniesieniu, w lutym 1921, do Bydgoszczy, gdzie od kwietnia 1921 do maja 1922, był kadetem w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty. W 1923 w Poznaniu zdał przed Komisją Kuratorium maturę. W kwietniu 1931 został przeniesiony do 1 batalionu strzelców w Chojnicach, obejmując tam funkcję oficera materiałowego, potem dowódcy kompanii. We wrześniu 1937 został przeniesiony do 57 pp. w Poznaniu na stanowisko dowódcy batalionu. W latach 1938–1939 studiował w Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu.
Tuż przed wybuchem II wojny światowej został zastępcą oficera mobilizacyjnego 57 pułku piechoty w Poznaniu, z którym przeszedł kampanię wrześniową. 28 września 1939 pod Tarnogrodem oddział został otoczony i wzięty do niewoli. 10 października 1939 Grzywacz-Świtalski uciekł z niewoli sowieckiej i przedostał się do Miechowa, a następnie zamieszkał u swego brata Józefa w pobliskiej miejscowości Maków. Działał w konspiracji w ZWZ i AK. Oficjalnie pracował jako urzędnik w Urzędzie Gminy Szreniawa. Po zdekonspirowaniu został przeniesiony w sierpniu w 1942 na stanowisko Komendanta Inspektoratu Rejonowego Jasło. W latach 1942–1944 pracował pod nazwiskiem Świtalski w powszechnym zakładzie Ubezpieczeń Wzajemnych.