W 1948 roku, pod nowym dyrygentem Giuseppe Anepeta, osiągnął dalsze sukcesy dzięki mikrofonom radiowym a jego popularność wzrosła jeszcze bardziej kiedy w 1950 roku wziął udział w Festiwalu w Piedigrotta (dzielnica Neapolu) śpiewając piosenkę „Surriento d’e nnammurate”. Festiwal w Piedigrotta przekształcił się w 1952 roku w Festiwal Piosenki Neapolitańskiej. Sergio Bruni od początku uczestniczył w jego kolejnych edycjach. Jego największe przeboje z lat 50. to m.in.: „Piscaturella”, „Malafemmena”, „Margellina”, „A Luciana”, „'O ritratto 'e Nanninella”.

Sergio Bruni uczestniczył też w kilku Festiwalach w San Remo, gdzie najpierw zaznaczył swą obecność szlagierem „Il mare” (1960), a następnie osiągnął życiowy sukces w 1962 roku kiedy to zajął drugie i trzecie miejsce z piosenkami: „Tango italiano” i „Gondolì gondolà”.

Sergio Bruni zwyciężył dwukrotnie w Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej: w 1962 roku piosenką „Marechiaro, marechiaro!” i w 1966 piosenką „Bella”; był to szczyt jego popularności jako artysty.