Fołks-Partaj (jid. Partia Ludowa), właśc. Jidisze Fołks-Partaj in Pojln (jid. Żydowska Partia Ludowa w Polsce) – ugrupowanie żydowskie działające w okresie II Rzeczypospolitej i przez krótki czas po II wojnie światowej. Partia ta propagowała ideały autonomizmu żydowskiego, czołowej koncepcji wpływającej na kształtowanie się ruchu fołkistowskiego. Członkowie Fołks-Partaj w Polsce, w przeciwieństwie do reszty fołkistów, bardzo silnie akcentowali znaczenie języka jidysz.
Historia Ugrupowanie po raz pierwszy pojawiło się na arenie politycznej w 1916 r., kiedy to jej członkowie pojawili się do wyborów do Rady Miejskiej Warszawy. Fołkiści prezentowali wówczas stanowisko wrogie wobec porozumienia ugrupowań polskich i żydowskich. Powstanie partii zostało proklamowane w 1917 r., na urządzonej w tym celu konferencji. Wkrótce ruch stał się bardzo silny w Warszawie, Łodzi, Lublinie, jak również na obszarze województwa wileńskiego.