Po II wojnie światowej ruch fołkistowski w Polsce usiłował odrodzić się pod postacią Żydowskiego Stronnictwa Demokratycznego. Partia ta nie uzyskała jednak legalizacji ze strony władz. Brak zalegalizowanej działalności wiązał się z negatywną oceną Żydowskiego Stronnictwa Demokratycznego dokonaną przez niektórych przedstawicieli Centralnego Komitetu Żydów w Polsce. Mimo problemów z zalegalizowaniem działalności fołkiści podejmowali wielokierunkową działalność. Jednym z jej elementów było wydawanie ulotek w języku polskim oraz biuletynu, który ukazywał się od maja 1946 do maja 1948 roku, w nakładzie 2 tysięcy egzemplarzy38 . Treści przedstawiane w poszczególnych numerach były spisywane przede wszystkim w języku polskim. Poszczególne numery biuletynów liczyły od dwóch do ośmiu stron.
Ideologia Członkowie Fołks-Partaj opowiadali się przeciwko emigracji Żydów z krajów diaspory, w przeciwieństwie do syjonistów. Zamiast tego propagowali ich „kulturową autonomię” i podkreślali znaczenie języka jidysz jako ważnego czynnika kulturotwórczego. Niechętnie ustosunkowywali się także do polskich i żydowskich partii socjalistycznych, choć Fołks-Partaj prowadziła współpracę z Bundem w ramach takich organizacji oświatowych jak CISZO i Szul-Kult.