thumb|250px|Plan getta mińskiego Getto w Mińsku (; ; Minsker geto) – getto istniejące w Mińsku od lipca 1941 do października 1943, na jego terenie przebywało początkowo ponad 100 tys. osób uznanych według kryteriów norymberskich za Żydów. Było największym gettem na okupowanych terenach Związku Radzieckiegoאַ ניו-יאָרקער מעמאָריאַל לזכּרון דער מינסקער געטאָ, yiddish.forward.com z października 2006 .
Powstanie getta 19 lipca 1941 zostało wydane zarządzenie komendanta polowego K. Schlegeldorfera o powołaniu dzielnicy żydowskiej, która objęła obszar wielkości 2 km² ograniczony Kołchoznym Piereułkiem oraz ulicami Ostrowskiego, Respublikańską, Szorną, Kolektorną, Mebielskim Piereułkiem, ulicą Nizową, cmentarzem żydowskim, ulicą Obuwną, Drugim Opańskim Pierieułkiem oraz ulicą Zasławską. Na getto składało się ponad 40 ulic i zaułków zabudowanych w większości niskopiętrowymi drewnianymi domami.
Początkowo na przesiedlenie Żydów do getta i Aryjczyków poza jego granice wyznaczono 5 dni, jednak ostateczny termin przeprowadzki upłynął 1 sierpnia 1941. Za przesiedlenia odpowiedzialny był miński Judenrat oraz władze miasta.