Getta specjalne W listopadzie 1941 część terenów getta ograniczoną ulicami Republikańską, Opańskiego, Obuwną i Szorną oddzielono kolczastym drutem i nazwano oficjalnie Gettem Specjalnym nr 1 (niem. Sonderghetto Nr. 1). Sondergetto nr 2 powstało między ulicami Kustarną, Dymitrowa, Szpalerną, Ostrowskiego i Niamihą (istniało do lipca 1942). Na tych dwóch terenach osiedlano deportowanych z Rzeszy Żydów. Pierwszy transport z Hamburga przybył do Mińska 10 listopada 1941. Łącznie do miasta wywieziono prawie 7 tys. Żydów – obywateli Rzeszy z Hamburga, Düsseldorfu, Frankfurtu nad Menem, Berlina, Bremy, Wiednia i Brna. Jeszcze w tym samym dniu musieli oni uprzątnąć nieporządek po pogromie, który odbył się tu poprzedniego dnia. Oblicza się, że łącznie do Mińska przewieziono od 25 do 80 tys. Żydów z Europy Zachodniej. Polityce niemieckiej przeciwstawiał się komisarz Kube.
Na czele sondergetta stali dr Frank z Hamburga oraz E. Harf z Bremy, którzy kontaktowali się bezpośrednio z Wilhelmem Kubem.
Zdrowie i opieka społeczna Na terenie getta od lata 1941 funkcjonowały dwa szpitale oraz dom dziecka przy ul.