Władysław August Poniński herbu Łodzia (ur. 17 lutego 1823 w Zręcinie, zm. 10 lub 11 sierpnia 1901 w Sapożynie) – generał lejtnant wojsk włoskich, hrabia.
thumb|240px|Grobowiec Władysława Augusta Ponińskiego Życiorys Urodził się 17 lutego 1823 w Zręcinie. Był synem Augusta (1791–1832) i Marii z domu Ponińskiej. Został adiutantem króla włoskiego Wiktora Emanuela. W czasie rewolucji węgierskiej 1848 dowodził 1 Pułkiem Ułanów Legionu Polskiego na Węgrzech między innymi w bitwie pod Temeszwarem. Wówczas walcząc w stopniu rotmistrza wsławił się m.in. atakiem szwadronu (120 koni) pod Solnokiem na dwie dywizje austriackie. Za swoją służbę został odznaczony węgierskim powstańczym Orderem Zasługi Wojskowej II i III klasy. Później przebywał na wygnaniu w Turcji. W 1859 przybył z ks. Hieronimem Napoleonem do Toskanii, gdzie powierzono mu zorganizowanie dwóch pułków konnicy. Przez kilka lat przebywał w Mediolanie w stopniu pułkownika. W latach 1860–1881 służył w armii Królestwa Sardynii. W 1862 mianowany generałem lejtnantem (odpowiednik generała dywizji). Od 1863 zamieszkiwał w Ferazzo. Podczas kampanii włosko-austriackiej dowodził obroną granicy na rzece. W 1878 był komendantem rewii w Vigonza. W 1881 opuścił szeregi armii włoskiej i powrócił w strony rodzime.