Omówienia tłumaczeń Drydena, podobnie jak reszta jego krytyki literackiej, to wypowiedzi okazjonalne.

Styl tłumaczenia Pierwsze i najbardziej znane omówienie tłumaczeń zostało opublikowane, zanim którekolwiek z jego największych osiągnięć w tej samej materii zostało wydane. W przedmowie do Listów Owidiusza (1680) poeta zaproponował trójpodział tłumaczeń na „metafrazę” („jako przekładanie słowo w słowo i linia za linią z jednego języka na drugi”), „parafrazę” („jako tłumaczenie przy zachowaniu pewnej dowolności, w której autor jest brany pod uwagę przez tłumacza, tak aby znaczenie tekstu nie zostało utracone, ale jego słowa nie są tak ściśle przestrzegane, jak jego wersji, jest też dopuszczone, aby mogło zostać wzmocnione, ale się nie zmieniło”) oraz „imitację” („gdzie tłumacz – jeśli on nie stracił tej nazwy – zakłada swobodę nie tylko stosując różniące się od tych zawartych w pierwowzorze słów i sensu, ale porzucił je wszystkie jako, że biorąc tylko kilka ogólnych wskazówek od oryginału, widzi okazję, aby obrabiać dany materiał wedle upodobania”).