Po otrzymaniu odznaczenia w 1915, Marwitz służył na zachodnim froncie jako komendant VI Korpusu, ponownie wrócił na wschodni front aż do pomyślnego etapu rosyjskiej ofensywy Brusiłowa w czerwcu 1916. W dniu 6 października 1916 zostaje adiutantem Wilhelma II, a w grudniu 1916 obejmuje dowództwo 2 Armii na zachodnim froncie. W listopadzie 1917 dowodził wojskiem niemieckim przeciw Brytyjczykom w bitwie pod Cambrai, gdzie użyto po raz pierwszy na dużą skalę broni pancernej i czołgów. We wrześniu 1918 przejmuje kierownictwo nad pierwszą armią, którą dowodzi aż do końca wojny.
Po zakończeniu wojny Marwitz wycofał się z publicznego życia i osiedlił się w Unichowie, gdzie zmarł w 1929 roku.
Odznaczenia DO 1913 roku gen. von der Marwitz otrzymał: Order Orła Czerwonego II klasy z liśćmi dębu, koroną i gwiazdą (Prusy) Order Królewski Korony II klasy z gwiazdą (Prusy) Order Świętego Jana (Prusy) Komandor II klasy Orderu Zasługi Filipa Wspaniałomyślnego (Hesja) Komandor Orderu Sokoła Białego (Saksonia-Weimar) Krzyż Zasługi II klasy (Waldeck) Order Podwójnego Smoka I stopnia II klasy (Chiny) Komandor Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Włochy) Komandor Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry) Komandor Orderu Lwa i Słońca (Persja) Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Miecza (Szwecja) Komandor Orderu Korony Tajlandii (Syjam)