Stan dywizji na dzień 1 listopada 1943 liczył 18 555 ludzi, w tym 222 oficerów niemieckich, 14 315 kozaków i 191 oficerów kozackich. Dywizja była najbardziej „zrusyfikowaną” z regularnych formacji Wehrmachtu: dowódcami jednostek kawalerii bojowej – szwadronów i plutonów – byli Kozacy, a wszystkie polecenia wydawane były w języku rosyjskim. W kolejnych tygodniach dywizja ochraniała strategiczną dla Niemców linię kolejową Zagrzeb-Belgrad i dolinę rzeki Sawy.
Wespół z jednostkami niemieckimi brała udział w operacjach przeciwpartyzanckich, np. 1 Pułk Kawalerii Kozaków dońskich walczył w rejonie Sisaku wraz z oddziałami 11 Ochotniczej Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Nordland”, zaś 2 Pułk Kawalerii Kozaków syberyjskich w rejonie Gory i Gliny wraz z niemiecką 371 Dywizją piechoty. Działania Kozaków w krótkim czasie doprowadziły do zniszczenia oddziałów partyzanckich na zajmowanych terenach. Zadecydowała o tym przede wszystkim duża mobilność i umiejętność walki w trudnym terenie, z czym nie radziły sobie oddziały niemieckie.