W grudniu 1944 w rejonie miejscowości Pitomać w dolinie rzeki Drawy doszło do pierwszego starcia dywizji z Armią Czerwoną, które skończyło się wycofaniem oddziałów sowieckiej 233 dywizji strzeleckiej za rzekę.
25 lutego 1945 1 Kozacka Dywizja Kawalerii wraz z 2 Kozacką Dywizją Kawalerii (sformowaną na bazie II Kaukaskiej Brygady Kawalerii) i kozacką brygadą piechoty (płastuńską) współtworzyły XV Kozacki Korpus Kawalerii SS. W marcu część dywizji uczestniczyła skutecznie w jednej z ostatnich ofensyw niemieckich na południowym brzegu Balatonu przeciwko wojskom bułgarskim. W ostatnich tygodniach wojny dywizja wraz z pozostałymi jednostkami korpusu przedarła się do Austrii, w okolice Linzu we Wschodnim Tyrolu, aby uniknąć kapitulacji przed oddziałami partyzanckimi Josipa Broz Tity. 12 maja 1945 Kozacy w liczbie 25 tys. skapitulowali w okolicach Klagenfurtu przed brytyjską 11 Dywizją Pancerną. Wiadomość o przekazaniu jeńców Armii Czerwonej doprowadziła do starć i bójek między Kozakami a brytyjskimi strażnikami. Niemniej, Brytyjczycy nawet z użyciem siły przekazali w końcu maja 1945 w ręce Armii Czerwonej około 50 000 osób, wśród których byli jeńcy z 1 Kozackiej Dywizji Kawalerii. Generał von Pannwitz, 28 maja 1945 również został przekazany przez Brytyjczyków władzom radzieckim.