1588) był twórcą materialnej pozycji rodu, ponieważ zdołał skumulować we własnych rękach znaczny majątek. Początkowo był właścicielem bądź współwłaścicielem zaledwie sześciu wsi (m.in. Poperczyn, Wola, Rożki i Wierzbica koło Krasnegostawu). Skończył zaś życie jako jeden z najbogatszych magnatów na Rusi Czerwonej. On właśnie, podobnie jak jego ojciec Mikołaj gorliwy wyznawca prawosławia oraz w sensie kulturowym polskojęzyczny Rusin (równocześnie typowy szlachcic polski), dokonał konwersji swego rodu po kilku generacjach z powrotem na katolicyzm, chociaż inne gałęzie Żółkiewskich (gałąź herbu Bończa) stały się na krótko ostoją kalwinizmu.
Pewne dane genealogiczne np. z ksiąg sądowych chełmskich z XV wieku wskazują jednak, że jeszcze pod koniec XV wieku mogli być Żółkiewscy katolikami - jeden z nich Stanisław (herbu Bończa) był wówczas określany przydomkiem "czcigodny" - typowym dla osób stanu duchownego i równocześnie był osobą bezżenną, co poza stanem duchownym (katolickim) nie było typowe dla szlachcica. Być może więc był duchownym rzymskokatolickim (ustalenia według pracy Włodzimierz Czarnecki "Żółkiewscy herbu Lubicz w ziemi chełmskiej do połowy XVI w" Rocznik Lubelski T.