Także do pochodzących od Bartoszewicza informacji o prawosławnym wyznaniu Żółkiewskich herbu Lubicz sceptycznie odniósł się Wacław Sobieski, który w swej pracy pt. "Żółkiewski na Kremlu" stwierdził, że jedynym dowodem na to było ubieganie się przez ojca hetmana - Stanisława o prawosławne władyctwo. Nie jest to jednak wystarczający dowód na prawosławne wyznanie u Żółkiewskich - ponieważ w tamtym okresie na Rusi Koronnej wiele rodów katolickich ubiegało się o godności wśród hierarchii prawosławnej, był to okres i obszar "pomieszania wiar" a prawosławie nie raziło jeszcze wówczas szlachty koronnej.
Polska kolonizacja rycerska na ziemie Rusi Czerwonej nabrała tempa w drugiej połowie XIV wieku za rządów króla Kazimierza Wielkiego, księcia opolskiego Władysława Opolczyka oraz króla Władysława Jagiełły, by w XV i XVI wieku stać się procesem niemal masowym. W tym ruchu kolonizatorskim wielki udział miały właśnie drobne rody mazowieckie zwłaszcza z ziem płockiej i zawkrzeńskiej, gdyż to one w latach 1388-1462 (a także wcześniej i potem) kolonizowały księstwo bełskie i sąsiednie ziemie ruskie.